پنجشنبه ٢۸ آبان ،۱۳۸۸

باران

 

باران می زند...

قطار اما

به راه می افتد

بی اعتنا،

به دانه های باران

به اشکهای من...

 

***

 تو را می خوانم

چونان کویر تشنه

باران را....

 

اسم مهم نیست
جمعه ۱٢ بهمن ،۱۳۸٦

رویا

 

سلام و چند هایکو:

 

 

شب می گذرد

و تو هنوز...

در آغوشم آرمیده ای

 ***

 

صبح را آغاز می کند

مانند من

مترسک خوابالود

***

زیر دانه های برف

آتش را گرم نگه دار...

ساقه ی خشکیده

***

چرت کفشدوزک را

بر هم می زند

شبنم بهاری

***

                                 

بر گلستانی قدم می نهم

که به دستان تو پیوند خورده

تار و پودش

                                    ********************

                   اي درد توام درمان در بستر ناکامي         وي ياد توام مونس در گوشه تنهايي

 

 

اسم مهم نیست
پنجشنبه ۱٥ شهریور ،۱۳۸٦

آغاز

 

در آغاز هیچ نبود،

       آرزو بود،

             و آن آرزو چنان بلند پرواز بود

                   که ده هزار چیز آفریده شد...

ویکی از آن میان

      تو بودی،

           و تو خودخواهانه همه بودی...

 ***

در آغاز هیچ نبود،

      تو بودی،

              و چنان بخشنده

                      که هزار آرزو آفریدی...

و من یکی از آن همه،

           و عاشقانه همه شدم...

***

و در آغاز هیچ نبود،

               تو بودی و من

                                و هزاران آرزو...

 

اسم مهم نیست
چهارشنبه ٢٤ خرداد ،۱۳۸٥

ستاره...

 

نمیدانم چه فرقی بود،

میان دستان من با تو...

...

ستاره می چیدیم،

شب هنگام،

بر بام کاهگلی؛خفته...

سبد تو می درخشید

ومن

خجل از خلوت خویش...

چشم به آسمان،

دیده می بستیم و

صبحدمان،

من شوق زده...

سبدم پر از ستاره بود...

و می بالیدم...

به دوستی دیرینه ام

با آسمان...

بی خبر از

بخشش سحرگاهی تو...

...

از دستان من تا تو

چقدر فاصله بود...

***

 

جمعی از دوستان محفلی دارند با نام "یک عکس و هزار هایکو" ،که...نشانش اینست: ((فوتو هایکو))

وارج می نهم زحمات دوست بزرگوارم ((ماه آفل)) که فوتوهایکوهای حقیر را

 در خانه دیگر قاب شیشه ای گرد می آورد.

 

و...

 

انعکاس نور فانوس،

میان شالیزار...

تنهایی ام موج می خورد...

 

 ***

و به مبارز فلسطینی:

 

...وبا حسرت بدرقه می کنند،

سنگ ها...،

دستهای بسته ات را...

 

***

تا فرصتی دیگر...

 

 

اسم مهم نیست
دوشنبه ۱٥ اسفند ،۱۳۸٤

نقش های گم...

 

سلام...

 

***

 

قهقهه ی مردان شهر

 

بر بلندای شب،

 

لکاته را...

 

که بر کوچه های زمستان

 

نقش های گم می کشد...

 

آه !راستی،

 

 تو!

 

از کدامین برف

 

 جا مانده ای...؟

 

***

 

و هایکو را چنان یافتم که نه به یاری وزن و قافیه جلوه می کند و نه چونان شعر امروزکه واژه های رنگارنگش طبق های معنا را- چه دلپذیر و چه نه- تسلیم خواننده کنند و خود در انتهای مبهم صفحه محو شوند؛ که در نهایت سادگی و ایجاز ، روح زنده اش تو را در آغاز تا پایان نزدیک می رهاند

و تو می مانی و شگفتی چند واژه که هر بار تکرارش ،اعماق وجودت را بیشتر می کاود...

 

و دستانم خالیست:

 

نشسته بر رود!

ماه در دستان توست

مشتی آب برگیر

 

 

 

***

مایوسانه،

چشم دوخته اند

ابرهای غمباد کرده را

 

***

 

بر خاک می نگرد،

-آن را که بر آسمان خیره اند-

لاله ی واژگون

 

 

***

 

و در آخر،سپاس است بر درگاه یاران ...و خواهان آنم که گر کلام و یا ابهامی برقالب یا معنای نوشته هاست در میان گذارید تا با فراغ بال سخن گوییم...

 

 

اسم مهم نیست
پنجشنبه ٦ بهمن ،۱۳۸٤

بدرقه...

 

       من:

تنها دو نفر

به بدرقه کافيست،

پيکر نزارم را...

دو نفر اما

تابشان باشد

باران سرد پاييز را...

 

  ***   

***

دوستم:soji)Gary Barnes)
برگردان من:

در سفر است

با من نيز‌،

نقش ماه  بر رود...

***

نسيم آوريل؛

هجوم مي آورند از درخت گيلاس

پروانه هاي صورتي...

***

و در آخر:

ذن:بجای آنکه بگوييد:قله را فتح کرده ام‌،بگوييد:دوستان خوبی شده ايم...

پاينده باشيد

 

اسم مهم نیست
جمعه ٢٥ آذر ،۱۳۸٤

آيا هنوز عاشقم هستي

 

این شعر به همراه دو عاشقانه ی زیبای دیگر را در مانی ها بخوانید.

 

ماگدا هرزبرگر-ايالات متحده

Magda Herzberger- Fountain Hills,Arizona

 

ماگدا هرزبرگر مدرس،آهنگساز، شاعره و نويسنده 4 كتاب منتشر شده است: رقص سايه ها،شاهد قتل عام،آيا هنوز عاشقم هستي،و ترانه هاي زندگي.او متولد و بزرگ شده ي شهر كلاژ روماني است.هرزبرگر بازمانده ي قتل عامی بزرگ بدست نازي هاست. هدف او القاء تدريجي عشق به شعر در دلهاي مردم بواسطه كارش ، زنده نگه داشتن خاطره قربانيان قتل عام نازي ها با كمك نمايش تجربياتش در اردوگاههاي مرگ و نشان دادن زيبايي زندگي با موسيقي و نوشته هایش است.

 

آيا هنوز عاشقم هستي

 

آيا هنوز عاشقم هستي،

آنگاه كه سپيدي بر گيسوانم موج مي زند؟

...

آيا هنوز هم به ياد مي آوري

دختر جواني را

كه بردي

چون عروست

در يك روز باراني

در پاييز...

آيا هنوز مرا سخت در آغوش مي فشاري

چون شب پيوندمان.

يا ،از ياد خواهي برد

اولين روز ديدارمان را

در تابستان

هنگامي كه رزها شكوفه داده بودند،

و پرندگان مي خواندند...

آيا باز هم نواي خوش خنده هايمان

گوشت را مي نوازد...

آيا هنوز هم به ياد داري

همه سالهاي شادي را

 كه در كنار هم سپري كرديم...

...

روشن بدار برايم

قلبت را

تا هميشه...

 

***

و در آخر:

تمامی موجودات پریشان دل اند.همیشه در پی خبرهای بیرونی اند،نمی دانند خود حقیقی را کجا بیابند...

 

پاینده باشيد

 

اسم مهم نیست
شنبه ٢۸ آبان ،۱۳۸٤

هايكوی ژاپني،شعر جهانی

 

                                                 

                                                

 

امروزه تنها ژاپني ها نيستند كه وفادار به شعر سنتي خويش به سرايش هايكو مي پردازند بلكه اين شعر مشرق زمين پا فراي مرزهايش نهاده و با ويژگي هاي منحصر بفرد و زيبايي خاص خود به شعري جهاني مبدل گشته است.در ايران زمين مهد شعر و ادب نيز پس از ترجمه آثاري چند از هايكوسرايان ژاپني به قلم بزرگان شعر معاصر چون مرحوم سهراب ، شاملو،پاشائي... و استقبال گسترده ادب دوستان پارسي گهگاه اشعاري از اين دست از شاعران جوان و معاصر ايراني به چشم مي خورد و جاي خرسندي است كه اين شيوه استثنايي و دلپذير شعر در ذهن مخاطب پارسي نيز جايگاهي ويژه براي خود دست و پا كرده است.

همه هايكو را خوب مي شناسيم:تركيب هجايي و ويژگي هاي منحصر بفردش.اما اينك آنچه به چشم مي آيد اشعاري با نام هايكو در شعر معاصر است كه جاي بحث دارد كه اصلا هايكوست ياخير. مهمترين اشكالي كه بر آنها وارد مي دانم عدم رعايت تركيب هجايي است.واين بدان مي ماند كه شاعري غير پارسي غزل سرايي كند بي رعايت وزن و قافيه.شايد زيبا گويد و به دل نشيند اما بر پارسي زبانان نه چندان دلپذير است و اصولا غزل نيست و نامي ديگر بايدش. حال آنكه اگربدليل پرهجا بودن واژگان زبان شاعر غير ژاپني و بيم از دست رفتن معنا از اين مسئله به سختي چشم پوشي كنيم(چون هايكوي انگليسي)،دومين اشكال وارد بر اين نوشته ها دوري از حالت شاعرانه و طريقت آن است.هايكو بر اساس پيوند عميقش با ذن تجلي مي كند و به قولي قلب ذن در قفس سينه هايكو مي تپد..و دوري هايكو سراي ما از آن لطمه بزرگي به شعرش مي زند كه بيشتر اين گونه نوشته هارا به جرات مي توان گفت هايكو نيست. اين شبه هايكوها شايد طرح ناميده شوند درست تر باشد.پرداختي جز از ديد ذن به هايكو، بدان ماند كه شاعري در قالب غزل حكايتي پند آموز را روايت كند.

مجال اندك،تافرصتي ديگر...

******

دستان خالي ام ازهايكوهايم لبريز:

 

 

بركه ي کهن-

به دوستي آب و ماه،

غبطه مي خورم

 

***

خسته مي رسند

با پاهاي تاول زده-

شامگاه پاييز

 

***

باران بهار-

نه من خيس مي شوم،نه

زنبق وحشي

 

***

 

 

گام هاي كوتاه طفل

راه  را، طولاني تر مي نمايد-

شب زمستاني

 

***

 

آيا اين نسيم بهار است

كه بر پرده موج مي زند؟-

بي درنگ!، رها مي شوم بر دشت

 

پاينده باشيد

 

اسم مهم نیست
شنبه ٧ آبان ،۱۳۸٤

پس از تو...

 

 

صدای ارِّه گوش را می خراشد؛

:مي نوازد

-تومي گويي-

: و چه تابوت قشنگي...

***

خاكسترت را به باد می سپارم...

آسمان مي گذرد...

تنها به خودم مي انديشم

و باران هايي

كه پس از تومي بارند...

***

خنكاي نسيم

برنرگسان سحرگاهي...

 نقش ماه را

بر دانه هاي شبنم

نظاره می کنم...

******

 

اسم مهم نیست
شنبه ٢۳ مهر ،۱۳۸٤

انتظار

 

        

                                             قدم ها در دالان مي پيچد

                                                      آهسته چشمانم را مي بندم

                                                           نفسي عميق...

                                                               و مي شمارم

                                                     يك...

                                                            نزديك و

                                                                       نزديك تر

                                                     دو...

                                                          مكثي بيشتر

                                                                      نزديكتر

                                                               عطر آشنا

                                                           صداي نفس ها،

                                                                           قلب سخت مي تپد

                                                      سه...

                                                              سكوت

                                                                       ...

                                                           آهسته چشم مي گشايم

                                                                                پرده موج مي زند

                                                                                         شمع بي نور شده است...

***

هايكو(هايم):

خيزران

بوريا برتن،

از ميان خيزران:

فکر صيد ماه

***

پروانه پريد-

بر گلبرگ ياس اما

جاي پايش ماند

***

نامی كه ناميده شود،نامِ جاودانی نيست...(دائو ده جينگ)

 

اسم مهم نیست

[ خانه| آرشيو | پست الكترونيك ]

 

 

 

شعر نیست...

لخته های بغضی است

بر کاغذ کاهی...

 

 

 

خانه
آرشيو
پست الكترونيك


پرشين‌بلاگ